Mówcie co chcecie, ale ja tam "Wirujący Seks" rozgrzeszam. Jest to przecież o wiele lepsze tłumaczenie, niż dla przykładu "Brudne Tańce". A tak wylądowaliśmy bez tłumaczenia i biedny naród musi się wysilać szukając torrentów. Nie raz to już jeden polska kinematografia radzić sobie próbuje z adaptacją tego seksu, który jak na złość po naszemu pozostaje wyłącznie tym cholernym jebaniem. "Bo we mnie jest seks" śpiewało już kilku wykonawców płci obojga a i seksapil nie przyjął się ni hu hu. A znaczy po angielsku seks przecież nie jedno. Jest przecież i "płeć", ale też nie tylko. Coś w rodzaju atrakcyjności, na miarę owego seksu we mnie ot choćby. I w tej wersji "Wirujący Seks" nadaje się jak znalazł.
Pytaniem innym jest jednak czy w ogóle tłumaczyć. Mamy już wiek ... a nawet kilka i teoretycznie przynajmniej każdy po angielsku gadać powinien. Jeśli traktować film jako dzieło kompletne, to i tytuł jest przecież tego dzieła elementem. Ot zapytajmy na przykład, czy było by to to samo, gdyby swój "Krzyk" Munch nazwał raczej "Autoportretem"? Można więc tłumaczyć powiedzmy słowo w słowo, ale i to być może złym pomysłem. Bo kto w końcu poszedł by na film o żałośnie brzmiącym tytule "Leon"? Za to w drugą stronę kto był taki sprytny, by "Milkowi" doczepić Obywatela? Czy "Shortbus" powinien być "Gimbusem"? A są i inne języki niż angielski. I jak tu się teraz koledze pochwalić, że idziesz na film Kurosawy, jak w życiu nie wymówisz tytułu? A może właśnie wszystkie tytuły zangielszczyć? "Teddy Bear" Barei to pikuś, ale już "Déjà Vu" tegoż, to już zagwozdka. A "Ferdydurke" lub "Konopielka"?
Eat this, powiedział chłopiec po przekręceniu gałki w pozycję "are you nuts?".
Skoro zatem nie ma jednego dobrego rozwiązania, jedyne co pozostaje to odrobina fantazji. A skoro fantazji, to czemu nie "Wirujący Seks" do jasnej cholery?
Waterpistols & Daisy ft. Łozo - Zły On
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą med. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą med. Pokaż wszystkie posty
Konfrontacja
W bezkresnych przestrzeniach internetu znalazłem portal, w którym ludzie mogą napisać co ich wkurza. No więc wkurza mnie, że ludzie nic tylko marudzą.
Za mną warsztat rozwojowy w KPH, który uzmysłowił mi kilka fajnych rzeczy. Na przykład to, że potrzebujemy kolejnego warsztatu.
Przechodząc wreszcie do clue - nie był to jednak najfajniejszy okres dla mnie. Plotka o tym, że jestem gejem roznosi się po zakładzie szybciej, niż choroby weneryczne na łodziach podwodnych. To co jednak do tej pory było wyłącznie niedocierającą do mnie plotką zaczyna być coraz bardziej słyszalne. Są tacy, co żartem proponują wyparzanie rąk przed przywitaniem. Niektórzy w ogóle zrezygnowali od zwykłego podawania ręki, na rzecz 'żółwika'. Spora grupa choć rękę podaje, to z wahaniem. Jedna osoba w ogóle ręki mi już podawać nie zamierza. Wszędzie żarty i uśmiechy. I choć to wkurzające, to da się przeżyć. Od czasu do czasu pojawia się w tłumie i życzliwy głos, i dla tego jednego głosu warto się przemęczyć. Tyle, że to jeszcze nie wszystko.
W zamierzchłej przeszłości, zanim ... "shit hit the fan" było by dobrą przenośnią gdyby nie konotacja, powiedzmy zatem ... nim nastała prawda, była jedna w zakładzie osoba, z którą gadało się co najmniej dobrze. Ja w zasadzie dość rzadko takie osoby znajduję, zwłaszcza w pracy, tym bardziej mnie to cieszyło. A że gadało nam się dobrze może potwierdzić wierszyk na ten temat dla żartu skołowany na poczekaniu przez koleżankę B. Nie przytoczę go oczywiście bo pamięć mam jak budżet RP, ale sam fakt, że wierszyk zaistniał musi za wizualizacje starczyć. No i jak się łatwo domyślić już nam się tak dobrze nie gada. W zasadzie nie gada nam się w ogóle, bo kolega ów ogranicza się li tylko do tematów z pracą związanych. I chciał czy nie, trochę to boli.
Sprawa zasadniczo wygląda tak, że nigdy raczej swojej orientacji nie ukrywałem. Tzn nigdy od kiedy ją ujawniłem. Nieistotne, związki przyczynowo-skutkowe i powiązaną z nimi frazeologię zostawmy ludziom z wyższym wykształceniem. Powiedzmy po prostu, że nie ukrywam jej dość czas już długi. Ot po prostu nie gadałem w pracy o mym życiu prywatnym. Świadom byłem, że prędzej czy później info wejdzie w obieg, go zrobić to mogło na sto różnych sposobów. No i weszło. Nim jednak to zrobiło byłem świadom, że konsekwencje mogą być dość przykre. Ba, byłem gotowy na sytuacje o wiele gorsze od obecnej. Jak byś jednak tego nie zaplanował, jeśli ludzie, których zdążyłeś polubić się od ciebie odwracają ... nie jest to miłe uczucie.
Na swój gorzkawy lekko sposób ciekawym jest stwierdzenie, że ja się przecież nie zmieniłem. Moja orientacje nie jest w końcu niczym, co moich współpracowników obchodzić powinno, nie jest w końcu niczym, co jakkolwiek ich dotyczy. Nie śpię z nimi i nie podrywam, w żadnym się nie zakochałem, prawie żadnego nie uważam nawet za jakkolwiek 'w moim typie'. Za tyłek też nikogo nie łapię. Roboty nie partolę rozmyślając o gorących orgietkach w magazynie a zgłaszając awarię nie mówię do mechanika per 'kotku'. Więc co to kurwa dla nich za różnica czy gejem jestem, czy gejem nie?
No ale ludzie przestali mi się wydawać racjonalni dobrą dekadę temu, więc pozwolę sobie zostawić powyższe pytanie retorycznym.
Pora na spostrzeżenie - wielu psychologów uważa, że geje stanowią 10 procent męskiej populacji. "Fachowcy" katoliccy, czy ci skoligaceni z ruchami mocno prawicowymi i nacjonalistycznymi, oraz inni tego typu tematu "znawcy" obstawiają liczbę procent 2. Czemu więc wbrew wszelkim możliwym statystykom jestem jedynym gejem na zakładzie? Można oczywiście sugerować, że mam po prostu pecha trafiać wiecznie na mało popularne punkty krzywej Gaussa, ale myślę, że prawdziwa odpowiedź KRYJE SIĘ gdzie indziej.
Na poprawienie nastroju jednak bardzo optymistyczna piosenka zadedykowana ponoć samemu Georgowi W. Bushowi.
Lily Allen - Guess Who Batman
Za mną warsztat rozwojowy w KPH, który uzmysłowił mi kilka fajnych rzeczy. Na przykład to, że potrzebujemy kolejnego warsztatu.
Przechodząc wreszcie do clue - nie był to jednak najfajniejszy okres dla mnie. Plotka o tym, że jestem gejem roznosi się po zakładzie szybciej, niż choroby weneryczne na łodziach podwodnych. To co jednak do tej pory było wyłącznie niedocierającą do mnie plotką zaczyna być coraz bardziej słyszalne. Są tacy, co żartem proponują wyparzanie rąk przed przywitaniem. Niektórzy w ogóle zrezygnowali od zwykłego podawania ręki, na rzecz 'żółwika'. Spora grupa choć rękę podaje, to z wahaniem. Jedna osoba w ogóle ręki mi już podawać nie zamierza. Wszędzie żarty i uśmiechy. I choć to wkurzające, to da się przeżyć. Od czasu do czasu pojawia się w tłumie i życzliwy głos, i dla tego jednego głosu warto się przemęczyć. Tyle, że to jeszcze nie wszystko.
W zamierzchłej przeszłości, zanim ... "shit hit the fan" było by dobrą przenośnią gdyby nie konotacja, powiedzmy zatem ... nim nastała prawda, była jedna w zakładzie osoba, z którą gadało się co najmniej dobrze. Ja w zasadzie dość rzadko takie osoby znajduję, zwłaszcza w pracy, tym bardziej mnie to cieszyło. A że gadało nam się dobrze może potwierdzić wierszyk na ten temat dla żartu skołowany na poczekaniu przez koleżankę B. Nie przytoczę go oczywiście bo pamięć mam jak budżet RP, ale sam fakt, że wierszyk zaistniał musi za wizualizacje starczyć. No i jak się łatwo domyślić już nam się tak dobrze nie gada. W zasadzie nie gada nam się w ogóle, bo kolega ów ogranicza się li tylko do tematów z pracą związanych. I chciał czy nie, trochę to boli.
Sprawa zasadniczo wygląda tak, że nigdy raczej swojej orientacji nie ukrywałem. Tzn nigdy od kiedy ją ujawniłem. Nieistotne, związki przyczynowo-skutkowe i powiązaną z nimi frazeologię zostawmy ludziom z wyższym wykształceniem. Powiedzmy po prostu, że nie ukrywam jej dość czas już długi. Ot po prostu nie gadałem w pracy o mym życiu prywatnym. Świadom byłem, że prędzej czy później info wejdzie w obieg, go zrobić to mogło na sto różnych sposobów. No i weszło. Nim jednak to zrobiło byłem świadom, że konsekwencje mogą być dość przykre. Ba, byłem gotowy na sytuacje o wiele gorsze od obecnej. Jak byś jednak tego nie zaplanował, jeśli ludzie, których zdążyłeś polubić się od ciebie odwracają ... nie jest to miłe uczucie.
Na swój gorzkawy lekko sposób ciekawym jest stwierdzenie, że ja się przecież nie zmieniłem. Moja orientacje nie jest w końcu niczym, co moich współpracowników obchodzić powinno, nie jest w końcu niczym, co jakkolwiek ich dotyczy. Nie śpię z nimi i nie podrywam, w żadnym się nie zakochałem, prawie żadnego nie uważam nawet za jakkolwiek 'w moim typie'. Za tyłek też nikogo nie łapię. Roboty nie partolę rozmyślając o gorących orgietkach w magazynie a zgłaszając awarię nie mówię do mechanika per 'kotku'. Więc co to kurwa dla nich za różnica czy gejem jestem, czy gejem nie?
No ale ludzie przestali mi się wydawać racjonalni dobrą dekadę temu, więc pozwolę sobie zostawić powyższe pytanie retorycznym.
Pora na spostrzeżenie - wielu psychologów uważa, że geje stanowią 10 procent męskiej populacji. "Fachowcy" katoliccy, czy ci skoligaceni z ruchami mocno prawicowymi i nacjonalistycznymi, oraz inni tego typu tematu "znawcy" obstawiają liczbę procent 2. Czemu więc wbrew wszelkim możliwym statystykom jestem jedynym gejem na zakładzie? Można oczywiście sugerować, że mam po prostu pecha trafiać wiecznie na mało popularne punkty krzywej Gaussa, ale myślę, że prawdziwa odpowiedź KRYJE SIĘ gdzie indziej.
Na poprawienie nastroju jednak bardzo optymistyczna piosenka zadedykowana ponoć samemu Georgowi W. Bushowi.
Lily Allen - Guess Who Batman
Z Życia 01.
Zmiany, zmiany, zmiany - cytując klasyka. W prywatnym mym życiu huragan że prawie. Zmieniłem pracodawcę na przykład. Nie pracę natomiast. Znaczy praca jest ta sama dokładnie, tylko może zarobki lepsze. Popsuła się natomiast miejsca pracy atmosfera i teraz każdy dzień staje się trochę zbyt psychicznie męczący. No ale zobaczymy jak się wypadki rozwinął.
Wskrzeszam natomiast moje życie socjalne i zaczynam wychodzić, ludzi poznawać i w ogóle. O dziwo nawet mi to wychodzi. Póki co, bo z moim 'know how' tylko czekać na kres. No ale bez pesymizmu mi tu - będzie ou rayt. Ot w sobotę byłem choćby w 'Wodzie'. Leciał tam remiks jednego starego hitu, także w ramach retrospekcji ten oto stary hit speszyl for ja.
Vaya Con Dios - Nah Neh Nah
Zgłosiłem się też jako zainteresowany współorganizowaniem Tęczowego Klubu Filmowego. rozwój wypadków natomiast utknął miejmy nadzieje jednak tylko tymczasowo/weekendowo.
Okazało się też że tegoroczny sylwester znów trzeba będzie zorganizować. Gdyby takie doświadczenia można było wpisać do CV, już dawno pracował bym w Google co najmniej.
Nowy sezon Glee nadal budzi moje zastrzeżenia. Zdarzają się jednak czasem perełki, jak ta z Halloweenowego odcinka, czyli ichnie wykonania piosenek z Rocky Horror Picture Show.
Glee - Sweet Transvestite
Wskrzeszam natomiast moje życie socjalne i zaczynam wychodzić, ludzi poznawać i w ogóle. O dziwo nawet mi to wychodzi. Póki co, bo z moim 'know how' tylko czekać na kres. No ale bez pesymizmu mi tu - będzie ou rayt. Ot w sobotę byłem choćby w 'Wodzie'. Leciał tam remiks jednego starego hitu, także w ramach retrospekcji ten oto stary hit speszyl for ja.
Vaya Con Dios - Nah Neh Nah
Zgłosiłem się też jako zainteresowany współorganizowaniem Tęczowego Klubu Filmowego. rozwój wypadków natomiast utknął miejmy nadzieje jednak tylko tymczasowo/weekendowo.
Okazało się też że tegoroczny sylwester znów trzeba będzie zorganizować. Gdyby takie doświadczenia można było wpisać do CV, już dawno pracował bym w Google co najmniej.
Nowy sezon Glee nadal budzi moje zastrzeżenia. Zdarzają się jednak czasem perełki, jak ta z Halloweenowego odcinka, czyli ichnie wykonania piosenek z Rocky Horror Picture Show.
Glee - Sweet Transvestite
Coming Out
Najważniejszym coming outem jest ponoć ten przed samym sobą. Powiedzieć sobie "jestem gejem" i żyć dalej. Osobiście nie widzę w tym żadnego wielkiego i trudnego kroku, na który trzeba ciężko pracować. Pewnego wieczora miałem już po prostu dość przepłakanych nocy i wilgotnej od łez poduszki. "Jesteś pedałem, pogódź się z tym wreszcie" pomyślałem do siebie, po czym tej rady posłuchałem. I to było na tyle, bo więcej ujawnień nie planowałem.
Moim najlepszym przyjacielem wtedy był pewien rozpuszczony jedynak z bogatych rodziców. No może nie dosłownie, ale taka charakterystyka dobrze oddaje stan jego umysłu. I dość często mnie on odwiedzał i było tak i tego dnia. Pamiętnego dnia. No może nie aż tak pamiętnego, bo daty nie pamiętam. I kiedy ja zajmowałem się swoimi sprawami, on akurat grzebał coś na moim kompie, po internecie się szlajał czy coś. I nagle ze strony komputera dobiegł mnie dźwięk ewidentnie filmu pornograficznego ... gejowskiego ... mojego. Grzebał mi dziad w komputerowym śmietniku, a że ostatnio porządkowałem zbiory było tam co znaleźć. I on znalazł. W ułamek sekundy zrobiło mi się gorąco i zimno na raz. Nie wiedziałem co powiedzieć, co zrobić, "wyłącz to" krzyczałem, po każda sekunda filmu była jak kolejny kilometr przepaści, w którą spadałem. No a on oczywiście nie wyłączał, tylko sprawdzał co rusz to kolejne pliki. Nastała konsternacja. "To nie moje" powiedziałem, "pewnie przez przypadek, albo brata ... tak, na pewno brata". I to mnie uratowało, bo wyrzuty sumienia po wrobieniu własnego brata następnego dnia doprowadziły do jednego z odważniejszych aktów mego krótkiego życia. "Te filmy były moje, jestem gejem" ... no dobra, nie powiedziałem że jestem gejem, przyznałem się tylko do własności tych filmów. Pierwsze "jestem gejem" powiedziałem dopiero kilka coming outów później. Nie potrafiłem, bałem się, wolałem stanąć na szczycie wzgórza i sprowokować kogoś do pchnięcia mnie z niego, niż stanąć na skraju klifu i samemu skoczyć. Tak było łatwiej. "Wiesz co oznacza ta flaga?", "tak, to moje, gdzie to znalazłeś?", "słyszałaś, że ponoć sąsiad jest gejem? No więc nie on jedyny". Zdania po których to rozmówca pytał "jesteś gejem?", więc ja tego mówić nie musiałem. I tamtego dnia tak właśnie zrobiłem. Niezaprzeczalny był jednak fakt, że oto ktoś poznał moją najciemniejszą z tajemnic. O dziwo prawie nic się w naszych relacjach nie zmieniło. Oczywiście musiałem wpierw poświęcić masę czasu wyjaśnieniom, że "to nie tak jak myślisz", i że geje są inni. I ja jestem inny. Czy on to rzeczywiście zrozumiał nie wiem, a nawet wątpię, ale tego nie okazywał i to mi wystarczyło. No i ośmieliłem się i ujawniałem się przed innymi. Nadal jednak miałem twarde postanowienie nie mówić nic rodzicom. Trochę ze strachu, trochę z miłości, trochę dla tego, że tak było po prostu wygodniej, rozkręcałem powoli swoje gejowskie życie bez ich wiedzy. Powiedzmy. Z czasem zaczęło do mnie docierać, że muszę im powiedzieć, że nie mogę ukrywać przed nimi tak ważnego fragmentu swojego życia. I gdy się zakocham móc przedstawić im swojego chłopaka. I prawdę mówiąc wiedziałem, że raczej nic złego z ich strony mnie nie czeka. Profilaktycznie jednak ojca postanowiłem zostawić sobie na chwilę, gdy będę mógł w razie czego beztrosko się wyprowadzić. Mamie jednak musiałem powiedzieć. No i nie mówiłem. Dobry rok czekałem na odpowiednią okazję, zbierałem się w sobie i ćwiczyłem. W końcu to jednak zrobiłem. I był to najcięższy coming out jakiego dokonałem. Pierwszy raz rzeczywiście ryzykowałem stratą kogoś, pierwszy raz pojawiły się łzy. "Skąd ty możesz wiedzieć?", "może nie spotkałeś jeszcze odpowiedniej dziewczyny?", tak, to wszystko pojawiło się również. W końcu jednak zaczęła mama przyjmować to do siebie, a zajęło jej to dobry miesiąc albo i dwa. I dziś tylko wypytuje, kiedy w końcu znajdę sobie jakiegoś fajnego chłopaka. No a z ojcem mi się upiekło. Pewnego dnia po prostu przyznał się że wie, i to wie od dawna. I choć nie był zachwycony, a kilka jego doświadczeń życiowych sprawiło że był też uprzedzony, miał jednak sporo czasu by się z tym zmierzyć. A i możliwości też, bo ot na przykład brał on udział w Żywej Bibliotece jako 'książka' a tam skorzystał z okazji porozmawiania z naszymi KPH-owcami. I tak szczęśliwie skończyła się historia mojego outowania.
Kiedyś planowałem out totalny, po którym zamiast się outować po prostu żył bym swoim życiem i przed nikim się po prostu nie ukrywał. To będzie jednak musiało jeszcze trochę poczekać. Tymczasem zmieniłem ostatnio trochę swoje środowisko i chyba znów będzie trzeba się outować. Bez Endu.
A gdyby ktoś zapytał "po co to wszystko?" prawdopodobnie nie potrafił bym w pełni odpowiedzieć. Zwłaszcza, że żadne słowa tego tak na prawdę nie oddadzą. Mogę ci jednak powiedzieć na przykład, że żyjąc w ukryciu budujesz wokół siebie mur i odgradzasz się nim od wszystkich dookoła. I nawet twoja rodzina zaczyna się powoli od ciebie oddalać, tracisz kontakt i nie masz jak go odzyskać. I najlepszym pomysłem jest ten mur zburzyć. Ja dzięki temu mogę żyć jak chcę, wśród ludzi którzy mnie lubią i rozumieją, wśród ludzi, przed którymi nie muszę udawać. I nie ma tej presji, i pytań czy nadal by mnie lubili gdyby się dowiedzieli.
I wreszcie mogę być sobą.
David Engel - I am What I am (La Cage aux Folles)
Moim najlepszym przyjacielem wtedy był pewien rozpuszczony jedynak z bogatych rodziców. No może nie dosłownie, ale taka charakterystyka dobrze oddaje stan jego umysłu. I dość często mnie on odwiedzał i było tak i tego dnia. Pamiętnego dnia. No może nie aż tak pamiętnego, bo daty nie pamiętam. I kiedy ja zajmowałem się swoimi sprawami, on akurat grzebał coś na moim kompie, po internecie się szlajał czy coś. I nagle ze strony komputera dobiegł mnie dźwięk ewidentnie filmu pornograficznego ... gejowskiego ... mojego. Grzebał mi dziad w komputerowym śmietniku, a że ostatnio porządkowałem zbiory było tam co znaleźć. I on znalazł. W ułamek sekundy zrobiło mi się gorąco i zimno na raz. Nie wiedziałem co powiedzieć, co zrobić, "wyłącz to" krzyczałem, po każda sekunda filmu była jak kolejny kilometr przepaści, w którą spadałem. No a on oczywiście nie wyłączał, tylko sprawdzał co rusz to kolejne pliki. Nastała konsternacja. "To nie moje" powiedziałem, "pewnie przez przypadek, albo brata ... tak, na pewno brata". I to mnie uratowało, bo wyrzuty sumienia po wrobieniu własnego brata następnego dnia doprowadziły do jednego z odważniejszych aktów mego krótkiego życia. "Te filmy były moje, jestem gejem" ... no dobra, nie powiedziałem że jestem gejem, przyznałem się tylko do własności tych filmów. Pierwsze "jestem gejem" powiedziałem dopiero kilka coming outów później. Nie potrafiłem, bałem się, wolałem stanąć na szczycie wzgórza i sprowokować kogoś do pchnięcia mnie z niego, niż stanąć na skraju klifu i samemu skoczyć. Tak było łatwiej. "Wiesz co oznacza ta flaga?", "tak, to moje, gdzie to znalazłeś?", "słyszałaś, że ponoć sąsiad jest gejem? No więc nie on jedyny". Zdania po których to rozmówca pytał "jesteś gejem?", więc ja tego mówić nie musiałem. I tamtego dnia tak właśnie zrobiłem. Niezaprzeczalny był jednak fakt, że oto ktoś poznał moją najciemniejszą z tajemnic. O dziwo prawie nic się w naszych relacjach nie zmieniło. Oczywiście musiałem wpierw poświęcić masę czasu wyjaśnieniom, że "to nie tak jak myślisz", i że geje są inni. I ja jestem inny. Czy on to rzeczywiście zrozumiał nie wiem, a nawet wątpię, ale tego nie okazywał i to mi wystarczyło. No i ośmieliłem się i ujawniałem się przed innymi. Nadal jednak miałem twarde postanowienie nie mówić nic rodzicom. Trochę ze strachu, trochę z miłości, trochę dla tego, że tak było po prostu wygodniej, rozkręcałem powoli swoje gejowskie życie bez ich wiedzy. Powiedzmy. Z czasem zaczęło do mnie docierać, że muszę im powiedzieć, że nie mogę ukrywać przed nimi tak ważnego fragmentu swojego życia. I gdy się zakocham móc przedstawić im swojego chłopaka. I prawdę mówiąc wiedziałem, że raczej nic złego z ich strony mnie nie czeka. Profilaktycznie jednak ojca postanowiłem zostawić sobie na chwilę, gdy będę mógł w razie czego beztrosko się wyprowadzić. Mamie jednak musiałem powiedzieć. No i nie mówiłem. Dobry rok czekałem na odpowiednią okazję, zbierałem się w sobie i ćwiczyłem. W końcu to jednak zrobiłem. I był to najcięższy coming out jakiego dokonałem. Pierwszy raz rzeczywiście ryzykowałem stratą kogoś, pierwszy raz pojawiły się łzy. "Skąd ty możesz wiedzieć?", "może nie spotkałeś jeszcze odpowiedniej dziewczyny?", tak, to wszystko pojawiło się również. W końcu jednak zaczęła mama przyjmować to do siebie, a zajęło jej to dobry miesiąc albo i dwa. I dziś tylko wypytuje, kiedy w końcu znajdę sobie jakiegoś fajnego chłopaka. No a z ojcem mi się upiekło. Pewnego dnia po prostu przyznał się że wie, i to wie od dawna. I choć nie był zachwycony, a kilka jego doświadczeń życiowych sprawiło że był też uprzedzony, miał jednak sporo czasu by się z tym zmierzyć. A i możliwości też, bo ot na przykład brał on udział w Żywej Bibliotece jako 'książka' a tam skorzystał z okazji porozmawiania z naszymi KPH-owcami. I tak szczęśliwie skończyła się historia mojego outowania.
Kiedyś planowałem out totalny, po którym zamiast się outować po prostu żył bym swoim życiem i przed nikim się po prostu nie ukrywał. To będzie jednak musiało jeszcze trochę poczekać. Tymczasem zmieniłem ostatnio trochę swoje środowisko i chyba znów będzie trzeba się outować. Bez Endu.
A gdyby ktoś zapytał "po co to wszystko?" prawdopodobnie nie potrafił bym w pełni odpowiedzieć. Zwłaszcza, że żadne słowa tego tak na prawdę nie oddadzą. Mogę ci jednak powiedzieć na przykład, że żyjąc w ukryciu budujesz wokół siebie mur i odgradzasz się nim od wszystkich dookoła. I nawet twoja rodzina zaczyna się powoli od ciebie oddalać, tracisz kontakt i nie masz jak go odzyskać. I najlepszym pomysłem jest ten mur zburzyć. Ja dzięki temu mogę żyć jak chcę, wśród ludzi którzy mnie lubią i rozumieją, wśród ludzi, przed którymi nie muszę udawać. I nie ma tej presji, i pytań czy nadal by mnie lubili gdyby się dowiedzieli.
I wreszcie mogę być sobą.
David Engel - I am What I am (La Cage aux Folles)
Festiwal Równych Praw 03. Wykład, Film
W ostatnim dniu Festiwalu chciałem posłuchać wykładu o wartości gejowskiego rynku. Temat bądź co bądź ciekawy, jednak w tym czasie bardziej zajmowało mnie zamykanie zleceń, gospodarka odpadami, zasoby ludzkie, oraz praca, praca, praca. Swoją drogą to ciekawe, ilu spośród aktywistów zajmuje na co dzień stanowisko niekwalifikowanego pracownika fizycznego. Nie żebym nazywał się aktywistą, do tego mi daleko, chodzi mi bardziej o samą sytuację. Bo znów mam wrażenie, że jakoś nie pasuję i powinienem być jednak kimś innym. W tym konkretnym przypadku, skoro już jestem tym homoseksualistą, to czy nie powinienem bardziej siedzieć w szafie i wieczorami odwiedzać miejskie szalety w poszukiwaniu anonimowego seksu bez zobowiązań? Albo na odwrót, będąc samoświadomym gejem odróżniającym Freuda od Nietzschego oraz agnostycyzm od ateizmu ... czy aby na pewno powinienem być pracownikiem niskiego szczebla? I czy po przynajmniej trzykrotnym obejrzeniu Pleasantville nie powinienem sobie zdawać sprawy z tego, że "powinienem" nie istnieje? Ot zagwozdki egzystencjalizmu.
Na wykładzie mnie w każdym razie nie było.
Byłem za to na filmie. A był to film o doktorze Hirschfeldzie. Muszę przyznać, że postać okazała się całkiem na swój sposób ciekawa. Nie był to co prawda Kinsey, ale chyba jednak trudniej było być Hirschfeldem w czasach Hirschfelda niż Kinseyem w czasach Kinseya, jak mniemam. Film był całkiem fajnie nakręcony, co się Niemcom rzadko zdarza. Za to wstęp był nuuudny. A konkretniej przedmowa dotycząca samego Hirschfelda. Ot przedyktowana Wikipedia. Na szczęście druga cześć prelekcji - o reżyserze była całkiem fajna. A wszystko proszę ja was zaczęło się kawał czasu temu (w 2008), kiedy postanowiłem wpaść na wykład o gejowskim Breslau, a wymagało to wtedy trochę odwagi. I tam usłyszałem m.in. o Hirschfeldzie na tyle ciekawie, że na powyższy film chciałem się wybrać ot choćby podczas pobytu w Warszawie na EuroPride. Nie wyszło, więc gdy dowiedziałem się, że ten sam film będzie puszczany we Wrocku wiedziałem, że muszę na nim być. No i byłem. Nie było to żadne kino, więc wpierw promienie mętnego słońca, a później gwar tłumu lekko utrudniał wczucie się ... ale i tak było w porządku. Film nie pozwalał się nudzić, ciągle coś się działo. Poza tym pełny był erotyki, lecz nie tej nachalnej każącej przez pół godziny oglądać grę wstępną, wykorzystano każdy pretekst by pokazać trochę nagiego męskiego ciała, ale była to nagość klasyczna, piękna, erotyczna lecz nie pornograficzna i nie codzienna, a prawie że artystyczna. Pasował mi ten rodzaj estetyki. Ale co ja tam wiem.
Niestety było to kolejne tego typu wydarzenie, na którym wylądowałem zupełnie sam i o asymilacji nie było mowy. I choć coraz więcej ludzi zaczyna mnie kojarzyć z widzenia, to nadal przemykam bez słowa, jak lokalny upiór, o którym tylko legendy ... a nawet tyle nie. No i wyszedłem zaraz po filmie.
Za to od piątku zaczynam znów normalny cykl pracy, a to oznacza wolne weekendy. Najwyższy chyba czas będzie skoczyć na jakieś balety.
A tak swoją drogą chyba trzeba będzie się sprężyć i napisać jakiś ciekawy artykuł na Homiki (a może i InnąStronę i PolGeja?), bo czytają mnie już chyba tylko pająki i przydałby się jakiś marketing.
Na wykładzie mnie w każdym razie nie było.
Byłem za to na filmie. A był to film o doktorze Hirschfeldzie. Muszę przyznać, że postać okazała się całkiem na swój sposób ciekawa. Nie był to co prawda Kinsey, ale chyba jednak trudniej było być Hirschfeldem w czasach Hirschfelda niż Kinseyem w czasach Kinseya, jak mniemam. Film był całkiem fajnie nakręcony, co się Niemcom rzadko zdarza. Za to wstęp był nuuudny. A konkretniej przedmowa dotycząca samego Hirschfelda. Ot przedyktowana Wikipedia. Na szczęście druga cześć prelekcji - o reżyserze była całkiem fajna. A wszystko proszę ja was zaczęło się kawał czasu temu (w 2008), kiedy postanowiłem wpaść na wykład o gejowskim Breslau, a wymagało to wtedy trochę odwagi. I tam usłyszałem m.in. o Hirschfeldzie na tyle ciekawie, że na powyższy film chciałem się wybrać ot choćby podczas pobytu w Warszawie na EuroPride. Nie wyszło, więc gdy dowiedziałem się, że ten sam film będzie puszczany we Wrocku wiedziałem, że muszę na nim być. No i byłem. Nie było to żadne kino, więc wpierw promienie mętnego słońca, a później gwar tłumu lekko utrudniał wczucie się ... ale i tak było w porządku. Film nie pozwalał się nudzić, ciągle coś się działo. Poza tym pełny był erotyki, lecz nie tej nachalnej każącej przez pół godziny oglądać grę wstępną, wykorzystano każdy pretekst by pokazać trochę nagiego męskiego ciała, ale była to nagość klasyczna, piękna, erotyczna lecz nie pornograficzna i nie codzienna, a prawie że artystyczna. Pasował mi ten rodzaj estetyki. Ale co ja tam wiem.
Niestety było to kolejne tego typu wydarzenie, na którym wylądowałem zupełnie sam i o asymilacji nie było mowy. I choć coraz więcej ludzi zaczyna mnie kojarzyć z widzenia, to nadal przemykam bez słowa, jak lokalny upiór, o którym tylko legendy ... a nawet tyle nie. No i wyszedłem zaraz po filmie.
Za to od piątku zaczynam znów normalny cykl pracy, a to oznacza wolne weekendy. Najwyższy chyba czas będzie skoczyć na jakieś balety.
A tak swoją drogą chyba trzeba będzie się sprężyć i napisać jakiś ciekawy artykuł na Homiki (a może i InnąStronę i PolGeja?), bo czytają mnie już chyba tylko pająki i przydałby się jakiś marketing.
Festiwal Równych Praw 02. Debata, Film
Odbyła się również w ramach Festiwalu debata o metodach wprowadzania związków partnerskich w Holandii i Czechach. Zaproszono na tą okazję Holendra i Czeszkę, plus dla kontrastu reprezentację Grupy Inicjatywnej do Spraw Związków Partnerskich - znaczy naszych. Holender mówił treściwie, krótko i przejrzyście, dodając kilka interesujących wniosków (ale to później). Czeszka natomiast była jak Wikipedia. Znaczy bogata w fakty, które nikogo nie obchodzą. Potrafiła za to zażartować czasem, więc rozgrzeszam. Tomek Szypuła za to mówił fajnie, może nazbyt szczegółowo, ale po Jessice (znaczy owej Czeszce) nawet Tolkiena czytało by się lekko i przyjemnie. Słowem debatę rozliczam na plus, ciekawa do zobaczenia i być może usłyszenia kilku ciekawych faktów, mitów i rzeczy w ogóle.
No ale wnioski.
W debacie strasznie często pojawiało się słowo "lewica" to jednak uważam za fragment stronniczy i we wnioskach pominę. Stephen Geitenbeek omawiając techniki wprowadzania związków partnerskich w Holandii powiedział, że potrzebować będziemy pieniędzy, na wszystkie sprawy, gdy już zaczniemy pozwać wszystkich na prawo i lewo i dochodzić swoich praw. Nie specjalnie mi się to spodobało, bo wolał bym załatwić to mniej "po trupach", ale coś w tym jest, bo chyba powoli najwyższy czas przestać milczeć gdy wyzywają nas od pedałów i zacząć walczyć. Ciemno widzę zbiórkę pieniędzy w naszym środowisku LGBTIA, ale bądźmy dobrej myśli.
Drugą natomiast istotną radą Niderlandzkiego aktywisty była wskazówka, by wykorzystywać media. Znaczy nie dać się łapać na nieścisłościach, poznać ewentualne argumenty i nauczyć się je obalać. I trzeba przyznać, że była to nasza bardzo słaba strona. I gdy Pan Niemiec (tytuły kościelne mam tam, gdzie sam koncept Boga, więc żeby zachować poziom nie będę ich wyciągał) żalił się na ataki na niego a Pan Biedroń obrażał na swoich oponentów miło zaskoczyła mnie Pani Abramowicz, gdy podczas EuroPride wytłumaczyła mi wreszcie za pośrednikiem środków masowego przekazu skąd ta duma gejowska. A był to zawsze jeden z niewielu argumentów, które kładły mnie na łopatki zaskakując bez żadnej dobrej i ciętej riposty w zanadrzu, na szybkie obalenie argumentów. Krótko mówiąc wydaje mi się, że jesteśmy na coraz lepszej drodze.
Po debacie odbyła się projekcja filmu dokumentalnego "Suddenly Last Winter" z którego wynikało że bez względu na geograficzne położenie w temacie związków Włosi mają chyba jednak bardziej przesrane niż my. No ale co się dziwić - gdyby Włochy północne porównać do jednego pośladka, zaś Włochy północne do pośladka drugiego, to gdzieś między nimi znaleźć można ... pół kilometra kwadratowego Watykanu.
Film natomiast był w porządku i nawet zabawny momentami. Drobne zastrzeżenia do napisów, ale to zrozumiałe gdy coraz mniej ludzi zna ten barbarzyński język. Z resztą każdy wie, że tamtejsi ludzie są ciemniejsi od nas. A z innych ksenofobicznych dowcipów - kolejny Niemiec do spółki z Włochami stara się szerzyć jedyną słuszną ideologię.
Tymczasem spostrzeżenie - czemu na paradach to nie my krzyczymy "kto nie skacze jest pedałem"? Serio. Chciałbym zobaczyć jak się narole we własnej sieci szamoczą próbując skakać na naszą komendę zmuszani własną homofobią.
A na koniec kolejne wynalezione zdjęcie Miszki z daleka i to (z)bokiem.
No ale wnioski.
W debacie strasznie często pojawiało się słowo "lewica" to jednak uważam za fragment stronniczy i we wnioskach pominę. Stephen Geitenbeek omawiając techniki wprowadzania związków partnerskich w Holandii powiedział, że potrzebować będziemy pieniędzy, na wszystkie sprawy, gdy już zaczniemy pozwać wszystkich na prawo i lewo i dochodzić swoich praw. Nie specjalnie mi się to spodobało, bo wolał bym załatwić to mniej "po trupach", ale coś w tym jest, bo chyba powoli najwyższy czas przestać milczeć gdy wyzywają nas od pedałów i zacząć walczyć. Ciemno widzę zbiórkę pieniędzy w naszym środowisku LGBTIA, ale bądźmy dobrej myśli.
Drugą natomiast istotną radą Niderlandzkiego aktywisty była wskazówka, by wykorzystywać media. Znaczy nie dać się łapać na nieścisłościach, poznać ewentualne argumenty i nauczyć się je obalać. I trzeba przyznać, że była to nasza bardzo słaba strona. I gdy Pan Niemiec (tytuły kościelne mam tam, gdzie sam koncept Boga, więc żeby zachować poziom nie będę ich wyciągał) żalił się na ataki na niego a Pan Biedroń obrażał na swoich oponentów miło zaskoczyła mnie Pani Abramowicz, gdy podczas EuroPride wytłumaczyła mi wreszcie za pośrednikiem środków masowego przekazu skąd ta duma gejowska. A był to zawsze jeden z niewielu argumentów, które kładły mnie na łopatki zaskakując bez żadnej dobrej i ciętej riposty w zanadrzu, na szybkie obalenie argumentów. Krótko mówiąc wydaje mi się, że jesteśmy na coraz lepszej drodze.
Po debacie odbyła się projekcja filmu dokumentalnego "Suddenly Last Winter" z którego wynikało że bez względu na geograficzne położenie w temacie związków Włosi mają chyba jednak bardziej przesrane niż my. No ale co się dziwić - gdyby Włochy północne porównać do jednego pośladka, zaś Włochy północne do pośladka drugiego, to gdzieś między nimi znaleźć można ... pół kilometra kwadratowego Watykanu.
Film natomiast był w porządku i nawet zabawny momentami. Drobne zastrzeżenia do napisów, ale to zrozumiałe gdy coraz mniej ludzi zna ten barbarzyński język. Z resztą każdy wie, że tamtejsi ludzie są ciemniejsi od nas. A z innych ksenofobicznych dowcipów - kolejny Niemiec do spółki z Włochami stara się szerzyć jedyną słuszną ideologię.
Tymczasem spostrzeżenie - czemu na paradach to nie my krzyczymy "kto nie skacze jest pedałem"? Serio. Chciałbym zobaczyć jak się narole we własnej sieci szamoczą próbując skakać na naszą komendę zmuszani własną homofobią.
A na koniec kolejne wynalezione zdjęcie Miszki z daleka i to (z)bokiem.
Festiwal Równych Praw 01. Parada
Za nami drugi dzień Festiwalu Równych Praw - dla mnie pierwszy, bo praca, praca, praca. Z resztą pierwszy dzień kręcił się wkoło sportu, a ja o sporcie wiem tylko tyle, że ...
Dzisiaj odbyła się część kluczowa - Parada. To już druga we Wrocławiu, choć tym razem przygarnięta przez inny event. Festiwal Lesbijki Geje i Przyjaciele odbędzie się swoją drogą, ino później. Ale może napisze coś o paradzie.
Parada była ogólnie super, ludzi więcej, mniej zahukanych, i nawet bębny grały jakoś raźniej. Szpaler policji znów ilością podwajał liczbę demonstrantów, ale i tak było nas całkiem sporo. Od czasu do czasu spotykaliśmy na trasie małe grupki 'naroli' sprzeciwiające się zoofobii ... cóż, nie mam zamiaru odbierać im prawa do walki o swoje ... aczkolwiek nazwijmy zboczenie zboczeniem i zamknijmy w zakładzie zamkniętym.
Trasa Marszu budzi we mnie odczucia ambiwalentne, bo choć dłuższa niż zeszłoroczna, to jakaś taka tyłami cichcem. Ot dla przykładu odcinek ulicą Kazimierza Wielkiego (po staremu "W-Z") - z komunikacyjnego punktu widzenia ulica pewnie dość ważna, ale dookoła niej chyba żadnego zamieszkanego domu, ani rzeczywiście wychodzonego chodnika. Podobnie ul. Widok. Poza tym trasa zaczęła się pod pręgierzem - zeszłoroczna trasa zaczęła się od Szermierza (fontanny przy Uniwersytecie Wrocławskim) i to miało sens, bo jest li przecież Szermierz wpisany w gejowską historię Wrocławia, a pręgierz już mniej. Słowem trasa zeszłoroczna była moim zdaniem lepsza, odrobinę tylko za krótka.
Baner 'czołowy' oczywiście przyjechał z Warszawy po EuroPride z dołączonym gratis Abiektem. Będzie mi się taka woziła Warszawska bladź jedna, konkurencję robiła.
Oficjalne i z całego serca dziękuję bębniarzom z Krakowa goszczących u nas po raz drugi, za entuzjazm, moc, i wszystko w ogóle. No i niech im już będzie policji też.
Zwłaszcza że poleciało i kilka jaj ... także mogę powiedzieć że jaja były.
A jeśli ktoś zapyta - a jakiś dowód że byłeś masz? Cóż, zdjęć nie robiłem, bo wolę jednak przeżywać niż tracić chwilę na uwiecznianie. Ale na Homikach znalazłem dowód na moją tam bytność ...
... kto wypatrzy Miszę?
Po Paradzie miał miejsce panel o strategiach wprowadzania związków partnerskich w Holandii i Czechach, a później Włoski film dokumentalny, ale o tym napiszę już jutro, bo i jutro kilka atrakcji mam nadzieje mnie czeka.
Dzisiaj odbyła się część kluczowa - Parada. To już druga we Wrocławiu, choć tym razem przygarnięta przez inny event. Festiwal Lesbijki Geje i Przyjaciele odbędzie się swoją drogą, ino później. Ale może napisze coś o paradzie.
Parada była ogólnie super, ludzi więcej, mniej zahukanych, i nawet bębny grały jakoś raźniej. Szpaler policji znów ilością podwajał liczbę demonstrantów, ale i tak było nas całkiem sporo. Od czasu do czasu spotykaliśmy na trasie małe grupki 'naroli' sprzeciwiające się zoofobii ... cóż, nie mam zamiaru odbierać im prawa do walki o swoje ... aczkolwiek nazwijmy zboczenie zboczeniem i zamknijmy w zakładzie zamkniętym.
Trasa Marszu budzi we mnie odczucia ambiwalentne, bo choć dłuższa niż zeszłoroczna, to jakaś taka tyłami cichcem. Ot dla przykładu odcinek ulicą Kazimierza Wielkiego (po staremu "W-Z") - z komunikacyjnego punktu widzenia ulica pewnie dość ważna, ale dookoła niej chyba żadnego zamieszkanego domu, ani rzeczywiście wychodzonego chodnika. Podobnie ul. Widok. Poza tym trasa zaczęła się pod pręgierzem - zeszłoroczna trasa zaczęła się od Szermierza (fontanny przy Uniwersytecie Wrocławskim) i to miało sens, bo jest li przecież Szermierz wpisany w gejowską historię Wrocławia, a pręgierz już mniej. Słowem trasa zeszłoroczna była moim zdaniem lepsza, odrobinę tylko za krótka.
Baner 'czołowy' oczywiście przyjechał z Warszawy po EuroPride z dołączonym gratis Abiektem. Będzie mi się taka woziła Warszawska bladź jedna, konkurencję robiła.
Oficjalne i z całego serca dziękuję bębniarzom z Krakowa goszczących u nas po raz drugi, za entuzjazm, moc, i wszystko w ogóle. No i niech im już będzie policji też.
Zwłaszcza że poleciało i kilka jaj ... także mogę powiedzieć że jaja były.
A jeśli ktoś zapyta - a jakiś dowód że byłeś masz? Cóż, zdjęć nie robiłem, bo wolę jednak przeżywać niż tracić chwilę na uwiecznianie. Ale na Homikach znalazłem dowód na moją tam bytność ...
... kto wypatrzy Miszę?
Po Paradzie miał miejsce panel o strategiach wprowadzania związków partnerskich w Holandii i Czechach, a później Włoski film dokumentalny, ale o tym napiszę już jutro, bo i jutro kilka atrakcji mam nadzieje mnie czeka.
Kilka słów o muzyce
Każdy kto mnie zna na tyle, by poznać moje upodobania muzyczne wie, że dziwne są to upodobania. Nawet jak na geja moja muzyka to przegięcie (że pozwolę sobie na subtelną grę słów). I lepiej nie będę się o tym rozpisywał. Jak kogoś to ciekawi tak, że spać po nocach nie może, to proszę - link do mojego profilu na Last.fm -->da lynk<-- a ja tymczasem wrócę do meritum. Od wieków już kilku, albo przynajmniej od lat moim No1 w muzyce jest piosenka Louisa Armstronga - What a Wonderful World. I możesz powiedzieć że w zasadzie to kicz, chała i ogólnie nic ciekawego, a ja się i tak nie zgodzę. Bo przecież czyż nie jest to właśnie największe odkrycie, którego powinniśmy dokonywać? Że w gruncie rzeczy jest ten świat nadzwyczaj piękny. I tyle. I to robi ten kawałek, bez zbędnych peanów, pytań czy dyskusji, czysty zachwyt.
Louis Armstrong - What a Wonderful World
Może to trochę niefortunne wykonanie, ale przynajmniej już wiem skąd George Lucas wziął pomysł na Yodę.
Niedawno natomiast pojawił się tej piosence konkurent. Dobry konkurent, również leciwy już, ale przeze mnie dopiero co poznany. I choć ostatecznie pierwsze miejsce pozostawiam niezmienione, to podkreślę, że te dwa kawałki to jak antena na szczycie Burdż Dubaj (właść. Burdż Chalifa) a wszystkie pozostałe to jak pierwsze piętro, a czasem i piwnica. Rzeczony utwór to Simple Song of Freedom w wykonaniu Bobbiego Darina. Słowem wstępu - Bobby Darin swoją karierę zaczął od kawałka napisanego w pięć minut i nie mówiącego absolutnie nic istotnego. Był to oczywiście Splish Splash, który jakiś czas temu zaliczał drugą karierę w reklamach Geriavitu. Później jednak piosenki Darina stały się mniej bezrefleksyjne i oprócz kilku standardów mamy na liście choćby takie perełki jak muzyczna wersja Dziewczynki z Zapałkami - Artificial Flowers. W końcu jednak biedakowi odwaliło i postanowił stać się jeszcze bardziej istotny. I tu właśnie pojawia się Simple Song of Freedom. Piosenka została darowana w prezencie Timowi Hardinowi, jednak natknąć się można i na wykonania Darina, i to dopiero właśnie to wykonanie uważam za rzeczywiście znaczące i piękne. I niech się Bob Dylan schowa, niech po niego wpadnie facet z tamburynkiem, niech go wiatr zmiecie z powierzchni ziemi, bo z wszystkich protest songów ... cóż, po odsłuchaniu tego, sama/sam pewnie uznasz, że innych po prostu nie ma.
I tu normalnie bym wkleił okienko YouTuba, ale piszę to wszystko z jakiegoś powodu, więc potrzymam jeszcze chwilę w napięciu.
Obejrzałem oto dziś Mam Talent i tam natknąłem się na jednego typa - Piotra Lisieckiego (daruje sobie linki do programu) i teraz mam głupią jazdę, że chętnie bym usłyszał jego wykonanie tej piosenki. Mam nadzieje że mi przejdzie, bo się to pewnie nie stanie. Tymczasem jednak oryginał.
Bobby Darin - Simple Song Of Freedom
Louis Armstrong - What a Wonderful World
Może to trochę niefortunne wykonanie, ale przynajmniej już wiem skąd George Lucas wziął pomysł na Yodę.
Niedawno natomiast pojawił się tej piosence konkurent. Dobry konkurent, również leciwy już, ale przeze mnie dopiero co poznany. I choć ostatecznie pierwsze miejsce pozostawiam niezmienione, to podkreślę, że te dwa kawałki to jak antena na szczycie Burdż Dubaj (właść. Burdż Chalifa) a wszystkie pozostałe to jak pierwsze piętro, a czasem i piwnica. Rzeczony utwór to Simple Song of Freedom w wykonaniu Bobbiego Darina. Słowem wstępu - Bobby Darin swoją karierę zaczął od kawałka napisanego w pięć minut i nie mówiącego absolutnie nic istotnego. Był to oczywiście Splish Splash, który jakiś czas temu zaliczał drugą karierę w reklamach Geriavitu. Później jednak piosenki Darina stały się mniej bezrefleksyjne i oprócz kilku standardów mamy na liście choćby takie perełki jak muzyczna wersja Dziewczynki z Zapałkami - Artificial Flowers. W końcu jednak biedakowi odwaliło i postanowił stać się jeszcze bardziej istotny. I tu właśnie pojawia się Simple Song of Freedom. Piosenka została darowana w prezencie Timowi Hardinowi, jednak natknąć się można i na wykonania Darina, i to dopiero właśnie to wykonanie uważam za rzeczywiście znaczące i piękne. I niech się Bob Dylan schowa, niech po niego wpadnie facet z tamburynkiem, niech go wiatr zmiecie z powierzchni ziemi, bo z wszystkich protest songów ... cóż, po odsłuchaniu tego, sama/sam pewnie uznasz, że innych po prostu nie ma.
I tu normalnie bym wkleił okienko YouTuba, ale piszę to wszystko z jakiegoś powodu, więc potrzymam jeszcze chwilę w napięciu.
Obejrzałem oto dziś Mam Talent i tam natknąłem się na jednego typa - Piotra Lisieckiego (daruje sobie linki do programu) i teraz mam głupią jazdę, że chętnie bym usłyszał jego wykonanie tej piosenki. Mam nadzieje że mi przejdzie, bo się to pewnie nie stanie. Tymczasem jednak oryginał.
Bobby Darin - Simple Song Of Freedom
Wolontariat KPH
Za mną pierwsze spotkanie w sprawie wolontariatu w Kampanii Przeciw Homofobii. Czy coś z tego wyjdzie nie wiem, bo praca uniemożliwia mi zbyt luźną gospodarkę czasem, ale chyba warto spróbować. Chyba warto? W zasadzie myślałem o tym już od lat, tylko zawsze brakowało odwagi. Tym razem z resztą też, ale pomógł współudział Łukasza (za co mu serdecznie dziękuję). Na spotkaniu nie działo się praktycznie nic i nie jestem pewien co one w zasadzie mają na celu - a trzeba uczestniczyć w trzech przed właściwymi działaniami. Udało mi się za to zebrać kilka informacji co do planów Wrocławskiego KPH na nadchodzący rok akademicki (bo i żyjąc w takim mieście jak Wrocław trzeba liczyć się z tym, że czasami rok zaczyna się w październiku). A jakie te plany są?
- Debaty Oksfordzkie - pomysł został sprawdzony już wcześniej a i udało mi się kilka razy zobaczyć jak te debaty funkcjonują. Sam fakt, że były one Oksfordzkie przekonał mnie do wizyty i prawie że uczestnictwa, ale faktem jest, że uczestnicy rzadko byli biegli w erystyce, tak potrzebnej w tego typu debatach. Zatem pomysł powrotu do debat, tym jednak razem nie oksfordzkich uważam za warty sprawdzenia.
- Tęczowy Klub Filmowy - być nigdy nie byłem, ale zawsze bardzo chciałem. Jakoś się nie złożyło. Jednak osobiście uważam, że to chyba najciekawsza z wszystkich cyklicznych imprez KPH. Tym smutniej było słyszeć że stoi on pod znakiem zapytania. A to za sprawą problemów personalnych jak i lokalowych. Nie będę ukrywał, że po cichu już zaczynam rozważać opcję podjęcia tematu, bo i dobór tytułów dotychczas był lekko nietrafny, a i może to być całkiem nice things to do jak dla mnie. O ile oczywiście ... zobaczymy co pokaże przyszłość.
- Imprezy Kobiece - te nie są zagrożone niczym, bo i KPH jest jakby (na pierwszy rzut oka) mocno sfeminizowane. Ale to mnie nie specjalnie obchodzi. Tymczasem mam nadzieję na parytety i ciekaw jestem czy i jak może to wpłynąć na kalendarz imprez.
- Festiwal Równych Praw - a to już w tym miesiącu. I tym razem to ten festiwal będzie gościć Wrocławską Paradę (już drugą) gdy tymczasem pierwotny organizator - festiwal "Lesbijki, Geje i Przyjaciele" ma zamiar się zakademizować. Cały festiwal ma zająć 3 dni i zawierać kilka całkiem ciekawych atrakcji, w tym rzeczoną paradę. Program w razie czego oczywiście na sajcie wydarzenia.
Nadal główną bolączką KPH jest nieumiejętność komunikacji z szerokim światem, więc próżno szukać informacji na ich stronie jeśli nie masz akurat pod ręką co najmniej kwadransa wolnego czasu. Informacje zawarte na stronie festiwalu pokazują również że i komunikacja w zakresie KPH bywa ograniczona, bo nie znajdziemy tam n.p. informacji gdzie właściwie odbywa się fizycznie Otwarty Dzień Sportu (a to już za tydzień przecież) ale do tej komunikacyjnej bolączki KPH nas już przyzwyczaiło. Mam jednak cichą nadzieję, że tym razem zamiast tylko wiecznie narzekać - uda mi się coś ... spróbować zrobić.
Tymczasem na dobry dzień feministyczny anthem
Eurythmics & Aretha Franklin - Sisters Are Doin' It For Themselves
- Debaty Oksfordzkie - pomysł został sprawdzony już wcześniej a i udało mi się kilka razy zobaczyć jak te debaty funkcjonują. Sam fakt, że były one Oksfordzkie przekonał mnie do wizyty i prawie że uczestnictwa, ale faktem jest, że uczestnicy rzadko byli biegli w erystyce, tak potrzebnej w tego typu debatach. Zatem pomysł powrotu do debat, tym jednak razem nie oksfordzkich uważam za warty sprawdzenia.
- Tęczowy Klub Filmowy - być nigdy nie byłem, ale zawsze bardzo chciałem. Jakoś się nie złożyło. Jednak osobiście uważam, że to chyba najciekawsza z wszystkich cyklicznych imprez KPH. Tym smutniej było słyszeć że stoi on pod znakiem zapytania. A to za sprawą problemów personalnych jak i lokalowych. Nie będę ukrywał, że po cichu już zaczynam rozważać opcję podjęcia tematu, bo i dobór tytułów dotychczas był lekko nietrafny, a i może to być całkiem nice things to do jak dla mnie. O ile oczywiście ... zobaczymy co pokaże przyszłość.
- Imprezy Kobiece - te nie są zagrożone niczym, bo i KPH jest jakby (na pierwszy rzut oka) mocno sfeminizowane. Ale to mnie nie specjalnie obchodzi. Tymczasem mam nadzieję na parytety i ciekaw jestem czy i jak może to wpłynąć na kalendarz imprez.
- Festiwal Równych Praw - a to już w tym miesiącu. I tym razem to ten festiwal będzie gościć Wrocławską Paradę (już drugą) gdy tymczasem pierwotny organizator - festiwal "Lesbijki, Geje i Przyjaciele" ma zamiar się zakademizować. Cały festiwal ma zająć 3 dni i zawierać kilka całkiem ciekawych atrakcji, w tym rzeczoną paradę. Program w razie czego oczywiście na sajcie wydarzenia.
Nadal główną bolączką KPH jest nieumiejętność komunikacji z szerokim światem, więc próżno szukać informacji na ich stronie jeśli nie masz akurat pod ręką co najmniej kwadransa wolnego czasu. Informacje zawarte na stronie festiwalu pokazują również że i komunikacja w zakresie KPH bywa ograniczona, bo nie znajdziemy tam n.p. informacji gdzie właściwie odbywa się fizycznie Otwarty Dzień Sportu (a to już za tydzień przecież) ale do tej komunikacyjnej bolączki KPH nas już przyzwyczaiło. Mam jednak cichą nadzieję, że tym razem zamiast tylko wiecznie narzekać - uda mi się coś ... spróbować zrobić.
Tymczasem na dobry dzień feministyczny anthem
Eurythmics & Aretha Franklin - Sisters Are Doin' It For Themselves
Drag Queen
Wreszcie udało mi się zobaczyć występ Drag Queen. Wszystko odbyło się w klubie Lemoniada, który jest w zasadzie heterycką knajpą, ale na prawdę trudno mi sobie wyobrazić heteryków bawiących się w tych zbyt na nich stylowych pomieszczeniach. Jedyny ślad heteronatury lokalu to scena porno narysowana na ścianie toalety.
Był to jakiś gay wtorek z karaoke czy jakaś inna cykliczna imprezka, i muszę stwierdzić, ze na puszczanej tam muzyce się nie zawiodłem. Same gejowskie klasyki.
Nastał wreszcie występ drag queen Camili ...
Nie miałem okazji zobaczyć zbyt wiele tego występu bo moi towarzysze musieli rano dnia następnego osiedlić swoje boxy metrami sześciennymi ciężkiej pracy. To co zobaczyłem nie jest więc ostateczną opinią.
Facet przebrany za babę już dawno nie robi na mnie wrażenia. Za dużo filmów. Lip sync już dawno mi się przejadł. Za dużo internetu. Charakteryzacja choć ekstremalna też nie budziła wielkiego zachwytu. Za dużo Lady Gagi. Muszę jednak przyznać, że jeden plusik dla występu przyszedł z całkiem nieoczekiwanej strony - muzyka muzyką, ale kiedy słysząc ją widzimy również osobę ją wykonującą (choćby i tylko udawała) pozwala to ukierunkować radość z muzyki wprost na tą osobę. Słowem choć piosenki znałem i nic na mnie wrażenia nie robiło, bawiłem się świetnie. A to przecież ostatecznie właśnie o to chodzi.
Jako że szalone rzeczy to moja specjalność, i gdy raz dziennie czegoś takiego nie zrobię czuje się źle - podszedłem do baru i poprosiłem o herbatę ... przez sekundę dało się dostrzec w oku barmana bezdźwięczną niepewność, czy aby na pewno dobrze usłyszał ... okazało się jednak że nie mieli. Zdarzyło mi się raz tak zaszaleć w całkiem heteryckiej knajpie i tam herbatę mieli. W mojej ocenie brak herbaty w lokalu to spory minus. W końcu nigdy nie wiesz, kiedy zdarzy się odszczepieniec.
Jadąc na spotkanie przejeżdżałem przez (niegdyś plac) Bema. Remont na skrzyżowaniu dobiegał końca a szum serwerów Google i Naszej-Klasy zdawał się elektryzować powietrze jak burza z piorunami. Oświetlenie skrzyżowania było jakieś nietypowe, iluminujące również przewody tramwajowej sieci trakcyjnej rozwieszonej nad ulicami. Siatka, na której przewody są rozwieszone była tak gęsta i regularna, że wyglądała jak wielka techno pajęczyna i wierzcie lub nie - wydała mi się bardzo słodka, nietypowa i dająca wrażenie zadaszenia powierzchni, co oczywiście nie jest najlepsze w środku miasta, ale jednocześnie daje to wrażenie, że jesteśmy daleko od standardu. I było to moje pierwsze oczarowanie tego wieczoru.
Drugie oczarowanie przyszło już późno w nocy, gdy udało mi się przypadkiem dotrzeć na dworzec PKS, który jak się okazało był równocześnie tymczasową pętlą nocnej komunikacji autobusowej. Ktoś jednak wymyślił, że wszystkie autobusy ruszać będą z pętli o równych godzinach. Nie mnie spierać się na ile jest to logiczne i logistyczne posunięcie, jednak jednoczesny wyjazd kolumny autobusów w puste ulice nocnego miasta ...
Był to jakiś gay wtorek z karaoke czy jakaś inna cykliczna imprezka, i muszę stwierdzić, ze na puszczanej tam muzyce się nie zawiodłem. Same gejowskie klasyki.
Nastał wreszcie występ drag queen Camili ...
Nie miałem okazji zobaczyć zbyt wiele tego występu bo moi towarzysze musieli rano dnia następnego osiedlić swoje boxy metrami sześciennymi ciężkiej pracy. To co zobaczyłem nie jest więc ostateczną opinią.
Facet przebrany za babę już dawno nie robi na mnie wrażenia. Za dużo filmów. Lip sync już dawno mi się przejadł. Za dużo internetu. Charakteryzacja choć ekstremalna też nie budziła wielkiego zachwytu. Za dużo Lady Gagi. Muszę jednak przyznać, że jeden plusik dla występu przyszedł z całkiem nieoczekiwanej strony - muzyka muzyką, ale kiedy słysząc ją widzimy również osobę ją wykonującą (choćby i tylko udawała) pozwala to ukierunkować radość z muzyki wprost na tą osobę. Słowem choć piosenki znałem i nic na mnie wrażenia nie robiło, bawiłem się świetnie. A to przecież ostatecznie właśnie o to chodzi.
Jako że szalone rzeczy to moja specjalność, i gdy raz dziennie czegoś takiego nie zrobię czuje się źle - podszedłem do baru i poprosiłem o herbatę ... przez sekundę dało się dostrzec w oku barmana bezdźwięczną niepewność, czy aby na pewno dobrze usłyszał ... okazało się jednak że nie mieli. Zdarzyło mi się raz tak zaszaleć w całkiem heteryckiej knajpie i tam herbatę mieli. W mojej ocenie brak herbaty w lokalu to spory minus. W końcu nigdy nie wiesz, kiedy zdarzy się odszczepieniec.
Jadąc na spotkanie przejeżdżałem przez (niegdyś plac) Bema. Remont na skrzyżowaniu dobiegał końca a szum serwerów Google i Naszej-Klasy zdawał się elektryzować powietrze jak burza z piorunami. Oświetlenie skrzyżowania było jakieś nietypowe, iluminujące również przewody tramwajowej sieci trakcyjnej rozwieszonej nad ulicami. Siatka, na której przewody są rozwieszone była tak gęsta i regularna, że wyglądała jak wielka techno pajęczyna i wierzcie lub nie - wydała mi się bardzo słodka, nietypowa i dająca wrażenie zadaszenia powierzchni, co oczywiście nie jest najlepsze w środku miasta, ale jednocześnie daje to wrażenie, że jesteśmy daleko od standardu. I było to moje pierwsze oczarowanie tego wieczoru.
Drugie oczarowanie przyszło już późno w nocy, gdy udało mi się przypadkiem dotrzeć na dworzec PKS, który jak się okazało był równocześnie tymczasową pętlą nocnej komunikacji autobusowej. Ktoś jednak wymyślił, że wszystkie autobusy ruszać będą z pętli o równych godzinach. Nie mnie spierać się na ile jest to logiczne i logistyczne posunięcie, jednak jednoczesny wyjazd kolumny autobusów w puste ulice nocnego miasta ...
MiszaWro 01.
Zacząłem tak z grubej rury od razu biorąc się za relację z Euro Pride, tymczasem wypadało by się jeszcze przedstawić. A właściwie nie siebie a MiszęWro - moje internetowe alter ego.
Na samym początku funkcjonowania w internecie zorientowałem się, że dobrze mieć jeden nick na wszystko, żeby nie musieć zbyt wiele pamiętać. Dobrze też mieć jakąś tożsamość, bo choć anonimowość ma swoje zalety, to jednak fakt posiadania internetowego alter ego jest wystarczająco anonimowy jak dla mnie. Powstał zatem Misza84. Okazało się jednak, że na wielu portalach już pojawił się zuchwalec o tym nicku, mi go tymże zajmując. Pewnego dnia jednak, eureka, hava nagila i hallelujah, pojawił się MiszaWro. No i został. Pod tym nickiem pojawiałem się na czatach, forach portalach i wszelkich innych, i używam go do dziś. W zamierzchłej przeszłości stworzyłem sobie nawet stronę, ale że było to jeszcze przed nastaniem www 2.0 szybko się znudziłem. Ruiny tejże można podziwiać jeszcze pod tym samym wciąż adresem http://www.miszawro.za.pl. Również pod tym nickiem prowadziłem bloga na Mojej Generacji (http://www.mojageneracja.pl/8444684/) . W ogóle sporo rzeczy pod nim robiłem włącznie z prowadzeniem w radiu internetowym Gay Radio audycji rock&rollowych. Dziś tymczasem znaleźć mnie można pod poniższymi adresami:
http://www.lastfm.pl/user/MiszaWro
http://www.youtube.com/user/MiszaWro
http://www.filmweb.pl/user/MiszaWro
Kim jednak właściwie jest MiszaWro? MiszaWro jest osobą, która czasem potrafi pisać o sobie w trzeciej osobie, bo tak jej się podoba ...
Chyba przede wszystkim jestem gejem. Teoretycznie nie jest to istotna cecha, ale dziś, gdy trzeba ją bronić i pielęgnować ... poza tym lubię ją. Przeglądam zatem gejowskie portale i od czasu do czasu pojawiam się na gejowskich eventach. Chętnie też wdaje się w dyskusje, a nawet żywiołowe wymiany zdań. Można by powiedzieć Pedał Roku, gdyby nie to że choć ponoć sami swoimi intencjami nadajemy słowom znaczenie i konotacje, to jednak bez względu i na znaczenie, i konotację, ilekroć słyszę "pedał" czuje się, jakby mi ktoś w pysk dał.
Jestem też agnostykiem - sprawa bardziej ideowa, i również jej adwokatem bywam z przyjemnością. Nie budzi jednak tyle kontrowersji, dzięki czemu nie wymaga wyszywania jej sobie haftem krzyżykowym na przedramieniu.
Kinoman - być może, choć bardziej filmoman, bo kino mogło by zepsuć nie jedno filmowe sacrum. Dla ułatwienia sobie jednak życia specjalizuje się w węższej dziedzinie - kino gejowskie.
Poza tym lubię muzykę. Zwłaszcza zaś rock&rolla. Pisząc rock&roll mam na myśli oczywiście rock&roll, a nie rock, który narcystyczni rockmani nazywają rock&rollem, żeby sobie dodać i przejechać się na sławie innych. Rolling Stonesi na przykład nie są rock&rollowcami, mimo iż pierwsze autografy rozdawali jeszcze Fenicjanom. W zasadzie jeśli dziś szukać odpowiednika rock&rolla nie był by to wcale rock, a pop. Ale rock&roll już nie żyje.
Tymczasem dalej o mnie, w końcu to jednak mój blog.
Dużo się czepiam i na wszystko patrzę krytycznie. Niekoniecznie dla tego, że jestem przeciwny czy coś - fachowo nazywa się to erystyka i znaczy tyle, że kłócę się do upadłego nawet jeśli wiem, że nie mam racji.
Mam w życiu dwa autorytety. Jednym z nich jest fragment (bo przecież że nie cały, zwłaszcza że był katolicki i to oficjalnie, bo dominikanin) z Bocheńskiego, w którym ów mówi, że autorytetów nie ma. Drugim zaś, a właściwie pierwszym jest George Carlin, który teraz smaży się w piekle. Przynajmniej według Kościoła Baptystów w Westboro, ale to inny temat. Ale skoro już o smażeniu ...
I to by było na tyle, przynajmniej póki co.
Na samym początku funkcjonowania w internecie zorientowałem się, że dobrze mieć jeden nick na wszystko, żeby nie musieć zbyt wiele pamiętać. Dobrze też mieć jakąś tożsamość, bo choć anonimowość ma swoje zalety, to jednak fakt posiadania internetowego alter ego jest wystarczająco anonimowy jak dla mnie. Powstał zatem Misza84. Okazało się jednak, że na wielu portalach już pojawił się zuchwalec o tym nicku, mi go tymże zajmując. Pewnego dnia jednak, eureka, hava nagila i hallelujah, pojawił się MiszaWro. No i został. Pod tym nickiem pojawiałem się na czatach, forach portalach i wszelkich innych, i używam go do dziś. W zamierzchłej przeszłości stworzyłem sobie nawet stronę, ale że było to jeszcze przed nastaniem www 2.0 szybko się znudziłem. Ruiny tejże można podziwiać jeszcze pod tym samym wciąż adresem http://www.miszawro.za.pl. Również pod tym nickiem prowadziłem bloga na Mojej Generacji (http://www.mojageneracja.pl/8444684/) . W ogóle sporo rzeczy pod nim robiłem włącznie z prowadzeniem w radiu internetowym Gay Radio audycji rock&rollowych. Dziś tymczasem znaleźć mnie można pod poniższymi adresami:
http://www.lastfm.pl/user/MiszaWro
http://www.youtube.com/user/MiszaWro
http://www.filmweb.pl/user/MiszaWro
Kim jednak właściwie jest MiszaWro? MiszaWro jest osobą, która czasem potrafi pisać o sobie w trzeciej osobie, bo tak jej się podoba ...
Chyba przede wszystkim jestem gejem. Teoretycznie nie jest to istotna cecha, ale dziś, gdy trzeba ją bronić i pielęgnować ... poza tym lubię ją. Przeglądam zatem gejowskie portale i od czasu do czasu pojawiam się na gejowskich eventach. Chętnie też wdaje się w dyskusje, a nawet żywiołowe wymiany zdań. Można by powiedzieć Pedał Roku, gdyby nie to że choć ponoć sami swoimi intencjami nadajemy słowom znaczenie i konotacje, to jednak bez względu i na znaczenie, i konotację, ilekroć słyszę "pedał" czuje się, jakby mi ktoś w pysk dał.
Jestem też agnostykiem - sprawa bardziej ideowa, i również jej adwokatem bywam z przyjemnością. Nie budzi jednak tyle kontrowersji, dzięki czemu nie wymaga wyszywania jej sobie haftem krzyżykowym na przedramieniu.
Kinoman - być może, choć bardziej filmoman, bo kino mogło by zepsuć nie jedno filmowe sacrum. Dla ułatwienia sobie jednak życia specjalizuje się w węższej dziedzinie - kino gejowskie.
Poza tym lubię muzykę. Zwłaszcza zaś rock&rolla. Pisząc rock&roll mam na myśli oczywiście rock&roll, a nie rock, który narcystyczni rockmani nazywają rock&rollem, żeby sobie dodać i przejechać się na sławie innych. Rolling Stonesi na przykład nie są rock&rollowcami, mimo iż pierwsze autografy rozdawali jeszcze Fenicjanom. W zasadzie jeśli dziś szukać odpowiednika rock&rolla nie był by to wcale rock, a pop. Ale rock&roll już nie żyje.
Tymczasem dalej o mnie, w końcu to jednak mój blog.
Dużo się czepiam i na wszystko patrzę krytycznie. Niekoniecznie dla tego, że jestem przeciwny czy coś - fachowo nazywa się to erystyka i znaczy tyle, że kłócę się do upadłego nawet jeśli wiem, że nie mam racji.
Mam w życiu dwa autorytety. Jednym z nich jest fragment (bo przecież że nie cały, zwłaszcza że był katolicki i to oficjalnie, bo dominikanin) z Bocheńskiego, w którym ów mówi, że autorytetów nie ma. Drugim zaś, a właściwie pierwszym jest George Carlin, który teraz smaży się w piekle. Przynajmniej według Kościoła Baptystów w Westboro, ale to inny temat. Ale skoro już o smażeniu ...
I to by było na tyle, przynajmniej póki co.
EuroPride 03. Parada, Muzeum Narodowe
Z odręcznie narysowaną mapką ruszyłem zatem na Plac Bankowy. Zgodnie ze wskazówkami wysiadłem z metra na przystanku Ratusz-Arsenał i ruszyłem za kolorowymi grupkami ludzi. Po wyjściu na powierzchnię z każdej możliwej strony widać było tylko tłum. Wpłynąłem zatem na ludzkiego przestwór oceanu. Jakiś dziennikarz przepytywał jakiegoś staruszka – wulkan sodomii – dosłyszałem i tak rozbawiony ruszyłem w kierunku już wyraźnie widocznej platformy. Sam czułem się lekko nieswojo – samemu, w wielkim i nie swoim mieście w tłumie tak kolorowym jak w doniesieniach TVP. Moje doświadczenie ogranicza się do jednej parady we Wrocławiu, a był to przecież inny typ parady – bez zabawy, sam marsz, z możliwie wyraźnym wkurwem na twarzy. Parada walcząca. Tu natomiast muzyka, półnadzy chłopcy, drag queens i wszystko to, czego w Modzie na Sukces nie zobaczysz. I wszyscy z uśmiechami na twarzach, bawiący się, wyluzowani. Piękne. Jak bardzo musiałem się wizualnie wyróżniać z tłumu – spięty i samotny, wolę nawet nie wiedzieć. Trudno jednak było nie dać się porwać temu optymizmowi. Zwłaszcza że nie oglądam telewizji. Wcześniej tego dnia zadzwonił do mnie ojciec trochę jakby przytłoczony informacjami o kontrmanifestacjach z nakazem, bym w razie czego nie zgrywał bohatera, tylko uciekał. Znaczy że media szykowały się najwidoczniej na armagedon i wojnę pedalsko-naziolską - Stonewall – pomyślałem z nutką ekscytacji. A wyszło oczywiście jak zwykle. Zamiast wielkich kontrdemonstracji mała grupka z transparencikami „stop homo” i jeden „zakaz pedałowania”. I to tyle? Czułem się zawiedziony. Znajomi pytali później o jajka, które leciały w tłum, a ja musiałem z zażenowaniem odpowiadać, że żadnych jajek nie było.
Nie wiem dokładnie ile było platform, wiem tylko, że za dużo. Parada kończyła się gdzieś na Googlu, a za nią była jeszcze przynajmniej jedna, jeśli nie dwie. London Gay Men's Chorus zaintonował piosenkę z „Rentu”, jednak gdy z każdej strony otoczyły ich głośne od disco platformy klubowe dali sobie spokój i poprzestali na maszerowaniu i machaniu. Ja w tym czasie dostawałem po twarzy tęczową flagą od pozbawionego koszulki typa przede mną.
Parada bawiła się świetnie, a i ja bawiłem się świetnie. Ludzie śmiali się i machali do gapiów, a gapie odmachiwali. Kiś grubasek tańczył w samych slipach gdzieś na balkonie, a przerwane atrakcją dinner party wychylały się przez okna raz z optymizmem, raz bez, a czasem po prostu z zaciekawieniem. Koniec trasy znajdował się na Placu Konstytucji i tam też Parada dorwała hydrant zwilżający nagrzane letnie powietrze. Woda lała się wszędzie i na każdego, ci którzy mieli komu przekazać swoje komórki tańczyli przy samym hydrancie jak na konkursie mokrego podkoszulka.
Z platform znów leciało disco.
Kolejnym obowiązkowym punktem wypadu do Stolicy było Muzeum Narodowe, a jednak ostatecznie trafiłem tam jednak bardziej przez przypadek. Na starcie powitał mnie wykrywacz metalu, którego bardziej spodziewał bym się w Pałacu Kultury dzień wcześniej, ale widać ostatnio jest moda na zamachy w muzeach. Na przykład ten na Zachęcie 88 lat temu …
Wystawę udało mi się zwiedzić w godzinę, co znaczy, że eksponatów było jakby trochę mało, ale to jakoś mnie nie zaskoczyło. Zresztą miałem tylko godzinę do zamknięcia muzeum, więc jak to mówią - każdy kij ma swoje dobre strony. Trudno mi oceniać sztukę, bom strasznym abnegatem w tym temacie, żeby nie mówić że taki ze mnie prosty chłopak z prowincji. Aktów było trochę za dużo. Plakatów filmowych za mało. Sztuka lesbijska wywołała u mnie mieszane uczucia. Znaczy takie, w których szok mieszał się z przerażeniem. A był i jeden obraz, który mnie oczarował. Niestety nie pamiętam ani tytułu, ani autora, pozostaje mi zatem tylko wciąż coraz bardziej idealizowane wspomnienie. Wystawa była warta zobaczenia, szkoda tylko, że po przejściu jej pozostaje myśl – a gdzie reszta?
Co zaś się tyczy przedstawień św. Sebastiana zdecydowanie polecam tę pozycję:
Lilies - Les Feluettes [HomoCinema]
Lilies - Les Feluettes [FilmWeb]
Nie wiem dokładnie ile było platform, wiem tylko, że za dużo. Parada kończyła się gdzieś na Googlu, a za nią była jeszcze przynajmniej jedna, jeśli nie dwie. London Gay Men's Chorus zaintonował piosenkę z „Rentu”, jednak gdy z każdej strony otoczyły ich głośne od disco platformy klubowe dali sobie spokój i poprzestali na maszerowaniu i machaniu. Ja w tym czasie dostawałem po twarzy tęczową flagą od pozbawionego koszulki typa przede mną.
Parada bawiła się świetnie, a i ja bawiłem się świetnie. Ludzie śmiali się i machali do gapiów, a gapie odmachiwali. Kiś grubasek tańczył w samych slipach gdzieś na balkonie, a przerwane atrakcją dinner party wychylały się przez okna raz z optymizmem, raz bez, a czasem po prostu z zaciekawieniem. Koniec trasy znajdował się na Placu Konstytucji i tam też Parada dorwała hydrant zwilżający nagrzane letnie powietrze. Woda lała się wszędzie i na każdego, ci którzy mieli komu przekazać swoje komórki tańczyli przy samym hydrancie jak na konkursie mokrego podkoszulka.
Z platform znów leciało disco.
Kolejnym obowiązkowym punktem wypadu do Stolicy było Muzeum Narodowe, a jednak ostatecznie trafiłem tam jednak bardziej przez przypadek. Na starcie powitał mnie wykrywacz metalu, którego bardziej spodziewał bym się w Pałacu Kultury dzień wcześniej, ale widać ostatnio jest moda na zamachy w muzeach. Na przykład ten na Zachęcie 88 lat temu …
Wystawę udało mi się zwiedzić w godzinę, co znaczy, że eksponatów było jakby trochę mało, ale to jakoś mnie nie zaskoczyło. Zresztą miałem tylko godzinę do zamknięcia muzeum, więc jak to mówią - każdy kij ma swoje dobre strony. Trudno mi oceniać sztukę, bom strasznym abnegatem w tym temacie, żeby nie mówić że taki ze mnie prosty chłopak z prowincji. Aktów było trochę za dużo. Plakatów filmowych za mało. Sztuka lesbijska wywołała u mnie mieszane uczucia. Znaczy takie, w których szok mieszał się z przerażeniem. A był i jeden obraz, który mnie oczarował. Niestety nie pamiętam ani tytułu, ani autora, pozostaje mi zatem tylko wciąż coraz bardziej idealizowane wspomnienie. Wystawa była warta zobaczenia, szkoda tylko, że po przejściu jej pozostaje myśl – a gdzie reszta?
Co zaś się tyczy przedstawień św. Sebastiana zdecydowanie polecam tę pozycję:
Lilies - Les Feluettes [HomoCinema]
Lilies - Les Feluettes [FilmWeb]
Subskrybuj:
Posty (Atom)
